Goggerigooo! De Morge isch cho!
- Text:
- Joana Feroh, Richterswil
- Mitarbeit:
- Iwon Blum
Ufeme Purehof häts en ganze Hufe Hüener gha, nume en Güggel hät no gfählt.
De Pur isch uf de Märt, und scho gli drufabe isch en schöne junge Güggel zwüsched all dene Hüener umeschtolziert. Am nächschte Morge hät me ihn au scho lut chrähe ghört: «Gaggerigaaa, en neue Tag isch daaa!» D’Hüener sind natürli sofort verwached. «Was söll dänn das? Wieso - Gaggerigaaa?», hät eis unfründlich gmeint, «weiss de nöd, wie en rächte Güggel chräht?» «Mol», hät de chli Güggel gantwortet: «Gaggerigaaa!» «So en Chabis», hät s'Huen gseit, «das heisst Giggerigiii, nöd Gaggerigaaa! Ich mach ders jetzt emal vor: Giggerigiii!!! So muess es siii!» «Aha», hät de Güggel gseit, «morn rüef ich au eso.» D’Hüener sind zfride gsi und händ sich scho uf de nächschti Tag gfreut.
Am Morge, wo d’Sune hinder de Bärge füre glüchtet hät, isch de Güggel gschnäll in Hof use und hät voller Freud grüeft: «Gaggerigaaa, d’Nacht hät eus verlaaa!» «Du dumme Güggel!», händ d’Hüener gschumpfe, «häsch doch geschter ghört, wies müessti töne!» De Güggel hät sich gschämt und er hät müesse verspräche, dass er nume no «Giggerigiii» rüeft.
Au am nächschte Tag, d’Hüener händ no tüf gschlafe, isch er wieder in Hof use stolziert und hät grüeft: «Geggerigeee! Ich ha de Morge scho gseee!» Die ganz Hüenerschar isch ufgregt usem Stall use gflattered und hät wieder gschumpfe: «Du blöde Güggel, jetzt häsch es immer nonig kapiert: En richtige Güggel rüeft Giggerigiii und nöd Geggerigeee! Eso isch es nöd schön zum verwache! Mir wänd en Güggel, wo Giggerigiii rüeft, häsch verstande?» De Güggel hät nume gnickt und gseit «Morn probier ichs nomal.»
Anzeige:
Am nächschte Morge isch de Güggel wider in Hof und hät lut use gchräht: «Goggerigooo! Gumped usem Stroooh!» Jetzt sind d’Hüener aber richtig hässig worde und sie händ ufgregt umenandgackerd: «Goggerigooo, Goggerigooo - du häsch im Chopf nume Stroooh! Jetzt langeds eus langsam! Was rüefsch ächt morn? Guggeriguuu? Oder Miau? Oder villicht sogar Muuuuh? Mir wänd dich nüme ghöre, morn isch Rue am Morge, und wänn du nöd Giggerigiii rüefe chasch, dän rüef besser gar nüt.» Dänn sinds devogloffe und de Güggel isch truurig gsi.
Vo dem Tag a isch es uf em Hüenerhof still blibe und de Güggel isch nume trurig im Stall umeghockt und hät gar nöd wele veruse. Au i de nächschte Tage isch es still blibe und de Güggel isch immer truuriger worde.
Da isch es Huen zunem anecho und hät Verbarme gha. Es hät de Güggel gfrögt: «Wieso chasch dänn nöd wie alli andere Güggel au Giggerigiii rüefe?» «Ich chas nöd», hät de Güggel lislig gseit, «ich chas eifach nöd und ich has würkli probiert.» «Aber defür chasch eigetli guet dichte», hät s'Huen gseit. «Würkli, ich han no kein Güggel ghört, wo so schöni Versli macht!» «Meinsch?», hät de Güggel gfrögt und er hät sich schampar gfreut. «Weischt was, Güggel?», hät s'Huen gseit, «eigetli sich es ja au glich, wies tönt, Hauptsach, du chräsch am Morge.» S'Huen isch zu de andere Hüener und hät lut grüeft: «Mir händ doch eigetli en richtig bsundere Güggel. De chräht nöd wie alli andere, und er hät jede Morge e neus Versli!» De Güggel hät das ghört und sofort gchräht: «Guggeriguuu! Ich mach nöd Muuuh und au nöd Miau, ich bin doch en Güggel und weiss es genau!» Die ganz Hüenerschar hat lut glached und vo dem Tag a händ sich alli scho uf de nächschti Morge gfreut, wänn de Güggel wieder en neue Vers grüeft hät!
© Beobachter Online 11. Jun 2007 - Alle Rechte vorbehalten
