Aber plötzlech, wo si uf e Decku vor der aute Schoggifabreck gombet, ghört si es Poudere onderem Decku. Si blibt schtoh ond lost. Ond wörklech: Es chlopfet öbbis onde dra.

Si chnöilet a Bode ond schiebt met vou Mühei die schwäri Abdeckig vom Loch wäg. Jetzt esch das Poudere dopplet so lut. D'Lilo leit eres Chenzgitäschli a Bode näbe s'Loch ond schtägeret die verroschtet Leitere abe i das donkle Loch. Wie witer as si abegot, desto meh vots afe schtenke. Aber d'Lilo chlätteret witer. Ond plötzlech verschwendet dä gruusig Gschtank ond es schmöckt nach heisser Schoggi. Si luegt öber d'Schouter ond gseht, as chli onder ehre e belüchtete Gang wäg got.

Si lost weder ond ghört, as das Poudere us däm Tunnu chont. Wo si der erscht Fuess i die Abzwigig schteckt, merkt si, as der Bode chläbt ond de merkt si ou, as der ganzi Gang, der Bode, d'Decki ond sogar d'Lampe aues us haubflössiger Schoggi esch. D'Lilo schtreckt d'Hand us ond längt die chläbrig Wand a. De schläckt si si ab ond - mmmh, so feini Schoggi het d'Lilo no nie gha.

Onterdesse esch si am Ändi vom Tunnu acho. Ond si chont uf ene Baukon use. Was si do gseht, cha si fasch net gloube! E riesige Schpöuplatz, ond aues esch us Süessigkeite. D'Schtreckleitere, wo vom Baukon is Marzipangras abehanget, esch us schwarzer Schoggi, der Sandchaschte esch met flössiger wiisser Schoggi gföut, aso quasi es Schoggischwömbecki. De es Schoggihuus met M&Ms ond Zockergoss verziert. Do louft i der Lilo grad s'Wasser im Mu zäme. Zom Glöck het si zom Zmorge nome s'haube Nutellabrot gässe...

Sie chlätered d'Schoggileiter derab ond gombet is knöihöch Gras. I dem Momänt ghört si das Poudere weder. Ond zwar ganz lut. Si luegt ome ond gseht, asere öbber us em Schoggihuus use wenkt. Si schteckt sech no schnäu e Marzipanhaum is Mu ond got zom Hüsli. Si macht d'Dööre uf ond bevor as si cha öbberlegge, lit si ou scho am Bode. Es anders Meitli het si öbere Huufe grönnt ond dröckt ere jetzt d'Hand ufs Mu.

«Psst!», machts, nemmt d'Hand wäg ond schtoht uf. D'Lilo schtoht ou uf ond luegt s'andere Meitli frogend a. Das chöschelet: «Psst, ganz ruei, nem no so vöu Schoggi oder was ou emmer wotsch, ond denn müesse mer go. Du hesch mi grettet. Der bös Schoggidrache het mi i dem Huus gfange ghaute, wöu e zlang uf dem Schoggischpöuplatz gsi be. Aber chom jetzt, bevor as er merkt, das du do besch ond me befreit hesch.»

Aber es esch scho zschpot. D'Schoggiärde bebt scho, wöu der Drache derhär z'draple chont. D'Lilo brecht e Teil vom Huusdach ab ond seklet em andere Meitli noche. Wo si be der Schtreckleitere ue chlätteret, merkt si, as d'Schoggi wäg erne warme Händ vot afo schmöuze. Aber se schaffts grad no, uf e Baukon z'cho, bevor as d'Leitere ganz wäggschmouze esch. S'andere Meitli wartet scho uf d'Lilo im Tunnu enne.

Ond de i däm helle ond grelle Liecht gseht se, as die ganze Chleider, wo s'andere Chend a het, us Schoggi si. Die zwöi schprenge witer ond ghöre, wie der Drache hender ene Füür schpöitzt. Ond wie d'Schoggi vot afo vo de Wänd abe tropfe. Aber zom Glöck gsäh si scho d'Leitere, wo Rechtig Doledecku got. Sie chlätere ufe ond merke, as der Drache ne nömme nochelouft.

Wo d'Lilo as zwöits us däm Ärdloch useschtigt, bländet s'Sonne so, assi schnäu mues d'Ouge zue mache. Wo si si weder ufmacht, esch s'andere Meitli wäg ond der Doledechu weder fescht uf em Loch. D'Lilo luegt a Bode ond gseht, as näbe erem Chentzgitäschli es decks schoggigs «Merci» schtoht. Do esch si froh, as si däm gfangnige Meitli het chöne häufe, aber ou e chli truurig, wöu si si net het chöne lere könne. Si leit s'Täschli weder a ond gompet de witer zom nöchschte Doledecku.

Anzeige