Z’erscht chlei Vogulti streckt schine Chopf us dum Eier und blinzlut in d’Sunna. «Jupi, ich häs gschafft, endli hän ich en biz meh Platz als in dem Eier.» Är schittlut schich und gseht näbu schich im Näscht nu vier chleini Eier liggu. Tock, tock, tock tent’s da scho us dum zweitu Eier. Schine Brüeder probiert üsschlüpfu. Und öi scho z’drittusch und z’viertusch Eierli berchunnt langsam en Sprang.

Bald sitzund alli füf Vogultini zämu im Näscht und lüegent enand verwundrut a. «Iehr sid alli mini Gschwischterti und ich bi ewe gross Brüeder», seit der chlei Spatz.

Da chunnt scho d’Müetter zum Näscht gflogu und bringt fer ihru Chinder der erscht gross Räguwurm. Alli tient ihru Schnabul wit üf und schi füetrut ihru Chinder. So vergeit Tag fer Tag und alli wärdunt immer gresser und stercher.

Und moru is öi scho Zyt, fer ihrusch erscht Flugschtund. Da seit uf z’Mal der Erschtgschlüpftu: «Mier wird das hie langsam z’lengwielig. Ich will hittu lehru fleigu!»

«Nei, nei, das geit doch nid», sägunt ihm sofort schini Gwischertu. «D’Mama het gseit wier miesse nu warte bis moru.»

«Ich will aber nimme warte, ich fleigu scho hittu!», seit der Spatz und är fliegt us dum Näscht. Doch das isch nit so eifach, schine chlei Körper wird vam Wind hin und här gschittlut und so knallt är nach churzer Zyt uf de Bodu. «Au weh, was isch öi los, der Wind isch ja so schtarch, ich hätti doch sellu wartu bis moru mit dum fleigu». Schini Chraft lengt nit, fer wieder ins Näscht zruggzfleigu. Är löift darum uf dum Bodu witer und chunnt zu ener Schnägga. «Chaisch dü mier hälfu?», frägt är. «Dier hälfu, mit was?», will d’Schnägga wissu. «Weisch, ich müess doch wieder in mis Näscht zrugg, ich bi z’früeh losgflogu und jez mag ich nimme bis in z’Näscht e müf.»

«Ja, da uf der Böim?», frägt d’Schnägga. «Ich cha probieru der Stamm umbrüf zgramu und dich uf minum Hüsi la sitzu», meint d’Schnägga. Doch öi d’Chraft fa der Schnägga lengt nid fer der Spatz zrugg in z’Näscht z’bringu.

Da chunnt en Straful, und der chli Spatz gseht, wie hoch är cha gumpu. «Chaisch dü mier hälfu, zrugg in mis Näscht z’cho?», frägt är darum sofort. «Embrüf uf di Böim?», seit der Straful, «ich weiss nid, ob ich so hoch cha springu. Aber setz dich emal uf mine Rigg, ich wills probieru.» Doch mit dum schwäru Spatz uf de Schultre, cha der Straful gar nimme gumpu.

Da gseht der Spatz en Mülwurf uf der Matta. «Chaisch dü mier häflu, ich sellti uf de Böim zrugg in mis Näscht», frägt är du Mülwurf. «Uf de Böim, ha ha ha», lachet der Mülwurf. «Ich cha doch nid chlättru. Und jez isch scho bald Nacht, da müess ich mich vor der Chatz verstecku. Dü sicher öi?»

«Was isch de mit der Chatz?», frägt der Spatz, «cha die mier hälfu?» «Ja, nei - di wird dich frässu, also versteck di!», git mu der Mülwurf zer Antwort. «Aber ich cha mich doch nid verstecku, we mis Näscht uf dum Böim isch, und der Wind isch so starch, dass mini Chraft nid lengt fer zrugg ins Näscht z’fleigu», seit der Spatz ganz trürig. Und en dicki Träna rollt ihm ubers Gsicht. Da het der Mülwurf Bidüre. «Chumm doch mit mier in mini Höhli. Bis moru am Morgu isch der Wind de sicher nimme so schtarch. Und in miner Höhli hets e hüfu Räguwirm, wa dier sicher wieder neui Chraft gäbunt.»

Das heinsch schi de gmacht, der Spatz isch in d’Höhli zum Mülwurf gschliffu. Är het zwar scho en biz Angscht kä, so fischter und chalt wies unner der Ärda isch gsi. Doch wenigschtens het är hie kei Angscht va der Chatz miessu hä.

Am negschtu Morgu isch är de wieder us der Höhli gigramut und het schini Fädre fescht gschittlut, dass alles Land isch üsakit. Är het dum Mülwurf fescht gidankt und isch wieder zrugg uf de Böim gflogu. Wie glücklich sind schini Eltru gsi, wa är nach dem lengu Üsflug wieder bi ihne im Näscht isch acho. «Ich verzellu ew de alles, wa ich erläbt hä, we ich üsgschlafu hä», het der chlei Spatz gseit und isch sofort igschlafu.

Quelle: Sylvia Voigt, pixelio.de
Anzeige