Bim Teich het er sin Onkel troffe, wo ganz nervös hin und her gschprunge isch. «Was rensch so nervös ume?», het dr Willi gfroget. «He, dänk s’Winterquartier parat mache für ä Winterschlof. Willi, hesch denn du no kei Schlofplätzli gfunde?», froget dr Onkel. «Nei, nei, das het jo no lang Zyt. D’Sunne schynt jo no sooo schön», antwortet dr Willi. «Dr Winter isch gli do, mach vorwärts und suech dir ä warms Winterquartier, bevor alli bsetzt si!», seit dr Onkel und rennt dr vo.

Dr Willi het glachet und dänkt: «I vergüd mi Zyt doch nit für ä Winterquartier zuechä. Das het no lang Zyt, und ig find denn scho no äs Plätzli.» Er het dr ganzi Daag gsünnelet, gfulänzt und mit andere Tier gschpielet. Uf einisch ghört er äs Jommerä und äs Brüelä, er isch go luegä und gseht d’Jolanda, s’chlini Häsli, wo si Fuess inere Wurzle igchlemmt het. «Wart, ig hilf dir!», seit dr Willi. Er nimmt si ganzi Kraft zäme und zieht d’Wurzle usenand, bis sich d’Jolanda cha befreie. «Viele Dank, Willi, das vergiss ich dir nie!», seit d’Jolanda und hopplet dr vo.

Nach ä paar Daag het dr Willi si Cousin, dr Jonas, troffe. Si hän zäme öpis drunke und ä chli pläuderlet. Bim Verabschiedä seid dr Jonas: «Also, Willi, schlof guet, mir gsend eus im Früehlig wieder.» «Jo was, Jonas, willsch du scho go schlofe? Es isch doch no so schön», seit dr Willi. «Dr Winter isch gli do, Willi, suech dr schnell ä warms Plätzli, bevors z’schpot isch», git dr Jonas zur Antwort und wingt ihm no bim Abschied zue. Dr Willi lacht und dänkt sich, «das si alles Angschthase, ig gniess die schöne Daag und verplämpere mi Zyt nid mit Winterquartier zuechä.»

Amene Morge isch dr Willi viel früener wach worde, er het nämlich ganz kalti Füessli gha. Er het sini Äugli ufgmacht und isch fescht verschrocke, denn alles isch wyss gsi: «Oh je, jetz hets scho gschneit. Jetzt muess i halt glich no go ä Schlofplätzli sueche.» Er isch duure ganz Wald gloffe und het unger jedi Wurzle gluegt, aber alli warme Plätzli si scho bsetzt gsi. Es isch vo Daag zu Daag kälter worde, und er het mit sinä chlinä Füessli fascht nüm duurä hochi Schnee möge laufe. Er het fescht müesse brüelä und schluchzä und het gjommeret: «Oh, hätt ig doch uf mi Onkel und uff ä Jonas gloset, jetz muess ig erfrierä.»

Plötzlich chlopft ihm öper uff sini Schultere: «Wieso bisch du so druurig, Willi?», frogt d’Jolanda, s’chlinä Häsli. «Ig ha kei Winterquartier und jetz muess ig erfrierä! Oh, hätt ig doch rechtzytig agfangä es Plätzli suechä!», schluchzet dr Willi. «Weisch was? Chum doch zu mir, mi Hölli isch gross gnueg für eus beidi, und du hesch mir jo schliesslich au scho gholfä», seit d’Jolanda. «Au jo, gärn, vielä duusig Dank, do chum i gärn», seit dr Willi. Denn sin si zäme i d’Hölli vo dr Jolanda, händ enand warm gä und dr Willi isch mitemä Lächle igschlofä. Er het pfuuset bis zu dä erschte warme Früehligsschtrahle.

Anzeige
Quelle: Mausemarie, Wikimedia